Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

Δέκα χρόνια μετά


Έφυγες τότε , δε σε χώραγε ο τόπος .
Όνειρα στριμωγμένα στις βαλίτσες , στην ψυχή σου .
Σε μια ψυχή που μπορούσε να δαμάσει τα αδάμαστα .
Όνειρα , φόβοι , ελπίδες , όλα μαζί να τσακώνονται ποιο θα σε πάει
, ποιο θα σε φέρει , ποιο θα σε αφήσει .


Και μια ανάγκη να νικήσεις το ανίκητο ,
μια ορμή θαρρείς φυλακισμένη αιώνες ολόκληρους
να βγαίνει φορές φορές και να νομίζω
πως θα γυρίσει την πλάση πίσω .


Μιλούσες για τα όνειρα και τα μάτια σου φεγγάρια ολόγιομα
, σηκωνόσουνα γυρνούσες το δωμάτιο και έλεγες , έλεγες ,
χανόσουν στους κόσμους σου .


Και μετά τι ;
Μετά το “ εδώ “ η αβάσταχτη πραγματικότητα που μας έδεσε τόσο πολύ .
Μπολιάστικαν οι φόβοι μας βρήκανε τα όνειρά μας καταφύγιο και ελπίδα .
Να'ναι αυτό άραγε η αγάπη ;
Οι φόβοι . Που όταν σε θυμότανε έχανες τον κόσμο ,
σαν να σε πηγαίνανε σε ένα τόπο σκοτεινό, άδειο ,
σαν να σου πέρνανε την ψυχή κομμάτι κομμάτι ,
κούρνιαζες τότε στην αγκαλιά μου “ φοβάμαι “ έλεγες .
“ Θα περάσει” σου έλεγα , και καθώς σου χαίδευα τα μαλλιά μια ανατριχίλα διαπερνούσε το κορμί μου .
Έφυγες τότε .

2 σχόλια: